ေဆာင္းလုလင္
မ
"သား ...ျပန္ေတာ့ေလ၊
႐ုံးကထြက္လာတာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား၊ ရထားလည္းထြက္ေတာ့မွာပဲ၊ အေမတို႔ ေနလို႔ျဖစ္ပါၿပီ၊ ႐ုံးမွာေျပာစရာျဖစ္ေန
မယ္၊ ျပန္ေတာ့သား"
အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလိုက္သည္။
အေမတို႔ျပန္မယ့္ရထားထြက္ခ်ိန္အထိ
ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ခ်င္ပါသည္။
ရထားေပၚမွာ အေမပါသြားတာကိုၾကည့္ၿပီး လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခ်င္ပါေသး သည္။
သို႔ေသာ္ ...အေျခအေနက
အေမေျပာသလိုျဖစ္ေနသည္။ အေမ တို႔ကို ဘူတာလိုက္ပို႔ဖို႔
႐ုံးမွထြက္လာခဲ့ရာ ၾကည့္ျမင္တိုင္မွ အေမတည္းခိုသည့္ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မႀကီးအိမ္မွာသြားေခၚရသည္။
အေမႏွင့္တူမေလးကို ဘူတာ အထိလိုက္ပို႔ေပးတာႏွင့္ပင္ အခ်ိန္က တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာသြားပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ ႐ုံးကိုျပန္ဖို႔သင့္ၿပီ။ အခ်ိန္အၾကာႀကီးေပ်ာက္ေနလို႔ မသင့္ေတာ္ပါ။
"ဟုတ္ကဲ့အေမ၊
ဒါဆို သားသြားေတာ့မယ္ေနာ္၊ အေမတို႔လည္း ရထားေပၚတက္ေတာ့ေလ"
ကၽြန္ေတာ္က
အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲမွ ငါးရာတန္တစ္႐ြက္ကိုထုတ္ ယူလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္တူမေလးကို ေပြ႕ခ်ီကာနမ္းလိုက္ရင္း ငါးရာတန္ ကို သူ႕အတြက္ မုန္းဖို႔အျဖစ္ေပးလိုက္သည္။
တူမေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သည္မွာ ဤမၽွသာျဖစ္ပါသည္။
"ဦးဦး
ၿမိဳ႕ကိုလာခဲ့ဦးေနာ္၊ ညီမေလးကိုပါ ေခၚခဲ့"
တူမေလးက
ေျပာသည္။
"ကဲ ...ငါ့သားျပန္ေတာ့၊
အေမတို႔လည္း ရထားေပၚတက္ေတာ့မယ္"


