ေႏြတမာန္- ဥပါဒါန္ (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

ဥပါဒါန္

သမီးကို ကၽြန္မတို႔လက္လြတ္ဆုံး႐ႈံးရေတာ့မည္။ သမီး၏ အေျခအေနမွာ ေနာက္ဆုံးအေျခအေနသို႔ေရာက္ခဲ့ၿပီ။

ဆရာဝန္ႀကီးကိုယ္တိုင္က ေမၽွာ္လင့္ခ်က္မထားေတာ့ဖို႔၊ တရားႏွင့္ေျဖသိမ့္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔မိသားစုကို ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

]တကယ္ေတာ့... ေမြးရာပါႏွလုံးေရာဂါသည္တစ္ေယာက္အတြက္ လူ႕ေလာကမွာေနရခ်ိန္ဟာ ၁၈ႏွစ္ကေန အႏွစ္ ၂၀အလြန္ဆုံးပါပဲ၊ သမီးအတြက္ ခင္ဗ်ားတို႔တာဝန္ေက်ပါတယ္၊ သူ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾကပါေတာ့ဗ်ာ}

သမီးရယ္...၊ သမီးသြားေတာ့မယ္ဆိုတာ အေမႀကိဳသိထားေပမယ့္ တကယ္ႀကဳံရေတာ့ အေမခံစားရပါတယ္သမီး။ သမီးကို အေမမခြဲခ်င္ဘူးကြယ္...‘ဒါေပမယ့္ သမီးေလးက အေမတို႔ဆီမလာခင္ကတည္းက ၁၈ႏွစ္ပဲေနခြင့္ျပဳဖို႔ေတာင္းဆို ထားေတာ့ သမီးျပန္ခ်ိန္တန္ၿပီေပါ့။ အေမခြင့္မျပဳခ်င္ေပမယ့္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါလားသမီးေလး...

ကၽြန္မသည္ ကုတင္ထက္တြင္ ျဖဴေဖ်ာ့ႏြမ္းလ်စြာ လဲေလ်ာင္းေနသည့္ ေဝဒနာရွင္သမီးကိုၾကည့္ရင္း ေၾကကြဲစြာ ေတြးလိုက္မိသည္။ ေရာဂါေဝဒနာခံစားေနရေသာ္လည္း သမီးမ်က္ႏွာေလးကေတာ့ ဖူးၫြန္႔လန္းစြင့္၍ လွပေနၿမဲသာ။ ကၽြန္မႏွင့္ပထမဆုံးေတြ႕ဆုံစဥ္ကအတိုင္း လွပေက်ာ့ရွင္း လၽွက္ရွိေလသည္။ ကၽြန္မႏွင့္အတူလာေနပါရေစဟု ခြင့္ေတာင္းစဥ္ကပင္ ကၽြန္မသည္ သမီး၏အလွအပကို ေငးၾကည့္ခဲ့ရသည္။ သမီးဤမၽွလွပေနျခင္းမွာ သူလာခဲ့ရာဘ၀၏ အထုံေရစက္မပ်ယ္ေသး လို႔ပဲျဖစ္လိမ့္မည္။ သမီးျပန္သြားခဲ့ရင္ေကာ... အရင္ဘ၀ေဟာင္းကိုပဲ ျပန္ေရာက္ သြားေလမလား။ ကၽြန္မသိခ်င္မိသည္။

ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မတို႔မိသားစုထဲသို႔ သမီးေရာက္လာပုံကို ျပန္လည္သတိ၇မိကာ အေတြးထဲနစ္ေမ်ာသြားေလသည္။

+ + + + + + + + +

ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးမၾကာမီ ထြက္ခဲ့ေသာခရီးမွ စခဲ့သည့္ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါသည္။

တကယ္ေတာ့... ထိုခရီးသည္ ကၽြန္မတို႔ၾကင္စဦးဇနီးေမာင္ႏွံ၏ ေဆြျပမ်ိဳးျပခရီးပင္ ျဖစ္ပါ၏။

ေႏြတမာန္- စိတ္၏ေစရာ (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

စိတ္၏ေစရာ

အေမရန္ကုန္သို႔လာသည့္အခါတိုင္း … ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွ သတင္းမ်ား၊ ေနာက္ဆုံးအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေျပာျပတတ္ပါသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနထိုင္ရာရပ္ကြက္ထဲက လူမ်ားအေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္သူဘယ္ဝါျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားၿပီ၊ ဘယ္သူနဲ႔ဘယ္သူအိမ္ေထာင္က်တယ္၊ ဘယ္လင္မယားျဖင့္ကြဲသြားၾကၿပီဆိုသည့္အေၾကာင္းမ်ားပင္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း၊ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္မ်ားအေၾကာင္း၊ တစ္ရပ္တည္းေနသူမ်ားအေၾကာင္းေတြကို သိခြင့္ရသည့္အတြက္ အဘိုးတန္ လွပါသည္။ တကယ္ေတာ့ နယ္ၿမိဳ႕ကေလး၏ရပ္ကြက္တစ္ခုမွ သာမန္လူတန္း စားမ်ားအေၾကာင္းကို ယခုလို ေနရင္းေဒသက လူႀကဳံကေျပာျပမွသာ သိခြင့္ရတတ္ၿမဲျဖစ္သည္။

သည္တစ္ေခါက္ အေမရန္ကုန္ကိုေရာက္လာေတာ့ ေရာက္သည့္ညမွာပင္ နာေရးသတင္းတစ္ခုကိုေျပာျပသည္။

]]မသိန္းၿမိဳင္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဆုံးသြားရွာၿပီသားေရ}}

]]ဗ်ာ- မသိန္းၿမိဳင္၊ ေက်ာ္ဟိန္းမယားမသိန္းၿမိဳင္လား အေမ}}

]]ေအးေပါ့ကြယ္၊ ဘယ္သူရွိရဦးမွာလဲ၊ ေက်ာ္ဟိန္းမယားမသိန္းၿမိဳင္ေပါ့ကြဲ႕}}

ေႏြတမာန္- လူမိတၱဴ (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

လူမိတၱဴ

အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က စိတ္ကုဆရာဝန္တစ္ဦး၏ ေဆးခန္းေရွ႕တြင္ရပ္ကာ ဆရာဝန္ဆိုင္းဘုတ္ကို ေငးၾကည့္ေနသည္။ သူမစိတ္ထဲတြင္ စိတ္ကုဆရာဝန္၏ေဆးခန္းထဲကို ဝင္ရေကာင္းႏိုး၊ မဝင္ရေကာင္းႏိုး ေဝခြဲမရျဖစ္ေနပုံရသည္။ တကယ္ေတာ့ မစၥလီလီယန္သည္ အိမ္မွထြက္လာကတည္းက စိတ္ကုဆရာဝန္ ‘ေဒါက္တာစမစ္’ႏွင့္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ရန္ ဆုံးျဖတ္ၿပီးမွ ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

လီလီယန္သည္ လြန္ခဲ့ေသာတစ္လကပင္ သူမ၏ျပသနာကို စိတ္ကုဆရာဝန္ ေဒါက္တာစမစ္ႏွင့္တိုင္ပင္ရန္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ေဆးခန္းေရွ႕သို႔လက္ေတြ႕ေရာက္ပါမွပင္ စိတ္၌ ခ်ီတုံခ်တုံျဖစ္ေနရျခင္းျဖစ္ပါ၏။

ကံအားေလၽွာ္စြာပင္… ေန႔လည္ခင္းျဖစ္၍ လူနာတစ္ေယာက္မၽွမရွိပဲ ေဒါက္တာစမစ္သည္ အားလပ္ေနခဲ့သည္။ သူသည္ သူ၏ဆိုင္းဘုတ္ေရွ႕တြင္ ငိုင္၍ရပ္ေနေသာအမ်ိဳးသမီးကို မွန္တံခါးမ်ားအားေဖာက္ထြင္း၍ ျမင္ေနရေလ၏။ သူ၏မ်ားစြာေသာအေတြ႕ အႀကဳံမ်ားအရ ထိုအမ်ိဳးသမီး သူ႕ေဆးခန္းထဲဝင္ဖို႔ မဝံ့မရဲျဖစ္ေနသည္ကို ရိပ္မိလိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့လည္း စိတၱဇဆရာဝန္တစ္ေယာက္ဆီသို႔ လာေရာက္ျခင္းသည္ပင္ မိမိကိုယ္မိမိ စိတၱဇေဝဒနာသည္ဟု ေဖာ္ထုတ္ရာက်ေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူနာမ်ားအေနျဖင့္ မဝံ့မရဲျဖစ္တတ္ျခင္းမွာ မဆန္းပါေပ။

ေဒါက္တာစမစ္က မွန္တံခါးကိုဖြင့္ကာ အျပင္သို႔ထြက္လိုက္သည္။

]]ဟယ္လို… …  ေကာင္းေသာေန႔လည္ခင္းပါမိန္းကေလး}}

ေႏြတမာန္ - တေစၦေမာ္ေတာ္ကား (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

တေစၧေမာ္ေတာ္ကား

ဆရာမမယဥ္ေ႐ႊ ႐ြာမွထြက္လာခ်ိန္မွာ ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္ျဖစ္ေပသည္။ ဆရာမမယဥ္ေ႐ႊသည္ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္တြင္ မိခင္ႀကီးရွိရာ ဇာတိ႐ြာသို႔ျပန္ရန္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ႐ြာကေလးမွ ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ထိုေန႔မွာ ေသာၾကာေန႔ညေနခင္းျဖစ္ေလသည္။ ညေနေလးနာရီ အခ်ိန္ကတည္းက ေက်ာင္းဆင္းခဲ့ေသာ္လည္း ကေလးမ်ား၏ဒုတိယအစမ္း စာေမးပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္စရာရွိစရာမ်ားကို ႐ြာခံဆရာမႀကီးႏွင့္ တိုင္ပင္ေနရပါ၍ ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ ေျခာက္နာရီထိုးမွပင္ ႐ြာမွထြက္လာျဖစ္ေလသည္။

ဆရာမမယဥ္ေ႐ႊအလုပ္လုပ္ေသာ တမာတန္း႐ြာကေလးသည္ ရန္ကုန္-မႏၲေလးလမ္းမႀကီးနံေဘး၌ရွိသည္။ သူမ၏ဇာတိ႐ြာကေလးမွာလည္း ရန္ကုန္-မႏၲေလးကားလမ္းမႀကီးနံေဘးမွ ႐ြာကေလးတစ္႐ြာပင္ျဖစ္ပါသည္။

တစ္႐ြာႏွင့္တစ္႐ြာမွာ မိုင္၂၀ေက်ာ္မၽွသာေဝးပါသည္။ အသြားအလာ အဆင္ေျပသည္။ လမ္းမႀကီးေပၚထြက္၍ ကားႀကဳံ ကိုတားၿပီး တက္လိုက္႐ုံသာျဖစ္ပါသည္။

ဆရာမမယဥ္ေ႐ႊတို႔လို ေက်ာင္းဆရာမ်ားအဖို႔ မည္သည့္ကားကို တက္စီးစီး ကားခေပးရန္မလိုပါ။ ကားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမမ်ားကို လမ္းႀကဳံတင္ေခၚသြားၾကၿမဲျဖစ္သည္။

ဆရာမမယဥ္ေ႐ႊသည္ ညေနခင္းအခ်ိန္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိကို ေက်ာင္းဆရာမတစ္ဦးမွန္းသိသာေစရန္ ေက်ာင္းဝတ္စုံ အျဖဴႏွင့္အစိမ္းကိုပင္ ဝတ္ဆင္လာခဲ့ေလ၏။

သြားေနက်လမ္းျဖစ္၍ မယဥ္ေ႐ႊက တစ္မိုင္ခန္႔ေဝးေသာ အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးဆီသို႔ အေဖာ္မေခၚပဲ တစ္ေယာက္တည္း ပင္ေလၽွာက္လာခဲ့ေလသည္။

ရန္ကုန္-မႏၲေလးေဝးေျပးလမ္းမႀကီးသို႔အေရာက္တြင္ လမ္းေဘးမွေန၍ ကားႀကဳံကိုေစာင့္ေနလိုက္ေလသည္။

မယဥ္ေ႐ႊျပန္ရမည့္႐ြာမွာလည္း လမ္းမႀကီးေဘး၌ပင္ရွိေလသည္။ ၿမိဳ႕ကိုမေရာက္မီ ငါးမိုင္ခန္႔အကြာတြင္ရွိေသာ ေညာင္ပင္ဝိုင္း႐ြာျဖစ္ပါသည္။

မယဥ္ေ႐ႊသည္ လမ္းမႀကီးအေရာက္တြင္ ကားႀကဳံကို တစ္ေယာက္တည္းရပ္ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ယခုလိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ ရန္ကုန္မွလာေသာ အေဝးေျပးကားႀကီးမ်ားသည္ မယဥ္ေ႐ႊတို႔ၿမိဳ႕ကိုျဖတ္သြားသည့္အခ်ိန္ျဖစ္ေပ၏။ သို႔ေသာ္ အေဝးေျပး ကားႀကီးမ်ားက လမ္းႀကဳံခရီးသည္မ်ားကို တင္ေလ့မရွိပါ။ မယဥ္ေ႐ႊေစာင့္ေမၽွာ္ေနသည့္ယာဥ္အႀကဳံမွာ ခရီးတိုသြားေသာ ကားမ်ား၊ ကိုယ္ပိုင္ကားမ်ားႏွင့္ ပစၥည္းတင္ေသာ ေထာ္လာဂ်ီယာဥ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။

မယဥ္ေ႐ႊက တစ္ဖက္မွလာမည့္ကားႀကဳံကိုေမၽွာ္ရင္း လမ္းဘယ္ဖက္သို႔ၾကည့္ေနေလသည္။

ေစာင့္ေမၽွာ္ေနစဥ္မွာပင္ တစတစျဖင့္ အေမွာင္ထုစိုးမိုးလာေလ၏။ ေဆာင္းကာလျဖစ္၍ ညေနခင္းေျခာက္နာရီခြဲေလာက္ သာရွိေသးေသာ္လည္း ေမွာင္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္ ၿမိဳ႕ဖက္သို႔ဦးတည္၍ေမာင္းလာေသာ ကားေလးတစ္စီးကို မယဥ္ေ႐ႊျမင္လိုက္ရေလသည္။ ထိုကားေလးတြင္ လူေခ်ာင္လၽွင္ျဖင့္ မယဥ္ေ႐ႊ လိုက္ခြင့္ရပါလိမ့္မည္။ မယဥ္ေ႐ႊသြားမည့္ ေညာင္ပင္ဝိုင္း႐ြာသည္ ၿမိဳ႕အထိေရာက္ေအာင္ လိုက္စီးစရာမလို။ ၿမိဳ႕ထဲမေရာက္မီ ငါးမိုင္ခန္႔မွာ ေညာင္ပင္ဝိုင္း႐ြာရွိ၍ လမ္းမွာပင္ဆင္းရမည္ျဖစ္သည္။

ကားေလးတျဖည္းျဖည္းနီးလာသည္ႏွင့္ မယဥ္ေ႐ႊက ေရွ႕နားကို ေ႐ႊ႕ရပ္ကာ ကားကိုတက္ျပ၍တားလိုက္သည္။

ကားကေလးက မယဥ္ေ႐ႊေရွ႕မွာပင္ တိကနဲရပ္သြားေလသည္။ ကားေလးမွာ ေလးေယာက္စီး ဖယ္မလီယာကားေလး ျဖစ္ပါ၏။ ကားေရွ႕ခန္း၌ ေမာင္းသူတ႐ုပ္အမ်ိဳးသားႀကီးႏွင့္ တ႐ုပ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးတို႔ ထိုင္လၽွက္ရွိသည္။ သူတို႔မွာ လင္မယားမွန္းသိသာပါသည္။ ကားေပၚတြင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သာပါသျဖင့္ မယဥ္ေ႐ႊ ေပ်ာ္သြားသည္။

]]ကၽြန္မ ေညာင္ပင္ဝိုင္းအထိ လိုက္ပါရေစရွင္}}

ေႏြတမာန္ - တစ္ေယာက္တည္းေဖာက္ျပီး တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္တဲ့လမ္း (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

တစ္ေယာက္တည္းေဖာက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းေလၽွာက္တဲ့လမ္း

တစ္ခ်ိန္က ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးသူတစ္ဦးကို အ႐ူးတစ္ေယာက္အျဖစ္ မေမၽွာ္လင့္ပဲေတြ႕လိုက္ရသည့္အခါ …  ကၽြန္ေတာ္ေၾကကြဲဝမ္းနည္းမိပါသည္။

သူ ဘယ္တုံးက ႐ူးသြပ္သြားပါလိမ့္၊ ႐ူးသြားရေလာက္ေအာင္၊ သူ ဘယ္လိုနာၾကည္းေၾကကြဲဖြယ္ျဖစ္ရပ္ဆိုးေတြ ႀကဳံဆုံခဲ့ရပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ပတ္ဝန္းက်င္မွ သူေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ပင္ရွိၿပီ။ ယခုျပန္ေတြ႕ရေတာ့ အ႐ူးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။

မသပ္ရပ္ေသာအဝတ္အစားမ်ားျဖင့္ အ႐ူးတစ္ေယာက္အျဖစ္ သိသာစြာျမင္ေတြ႕ေနရေသာ္လည္း သူသည္ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္လုပ္ ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ကိုစိန္ေသာင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနပါသည္။

ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ကိုစိန္ေသာင္းရယ္…  …  ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနေသာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕သို႔ သူေရာက္အလာ တြင္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႕လိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူသည္ တစ္ဖက္က ေပါင္လည္အထိျပတ္ေနေသာေဘာင္းဘီရွည္တစ္ထည္ကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ အျခားတစ္ဖက္က နဂိုအရွည္အတိုင္းရွိေနေသာ္လည္း အေပါက္အၿပဲမ်ားႏွင့္။ တီရွပ္အက်ႌအစုတ္မွာ ကြမ္းတံေတြးကြက္မ်ားေပက်ံေနသည္။ ေခါင္းကဆံပင္ကို ၾကက္ေတာင္စည္းေလးႏွစ္ဖက္ျဖစ္ ေအာင္စည္းထား သည္။ တစ္ဖက္တြင္ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ကို ထိုးစိုက္ထား၏။

သနပ္ခါးဘဲက်ားႀကီးကိုလည္း လိမ္းထားေသးသည္။ ပစၥည္းမ်ား ကိုပုဆိုးစုတ္ျဖင့္ထည့္ကာ ထိပ္မွစုထုံးၿပီး လက္ေမာင္းေအာက္၌လၽွိဳ၍လြယ္ ထားသည္။

မည္မၽွပင္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း…   သူ႕ကိုျမင္ သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တစ္႐ုံးတည္းအတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့သူ ကိုစိန္ေသာင္း ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိသည္။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္႐ုံးခ်ဳပ္ မွာ ေလးငါးႏွစ္မၽွ အတူတြဲလုပ္ဖူးသည္။

သူ႕လက္ထဲမွာ ပန္းစည္းႀကီးတစ္စည္း ကိုင္ထားသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရေလသည္။

သူက ႏႈတ္မွေပါက္ကရသီခ်င္းမ်ားကိုေအာ္ဟစ္ေရ႐ြတ္ကာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲဝင္လာေလသည္။ လက္မွပန္းစည္းႀကီးျဖင့္ စားပြဲခုံ မ်ားေပၚသို႔ တဖတ္ဖတ္႐ိုက္လာသည္။ အခ်ိဳ႕ပန္းမ်ားမွာ ပြင့္ဖတ္မ်ားေႂကြ က်၍ ပြင့္ဖတ္အေႂကြမ်ားက စားပြဲမ်ားေပၚက်န္ခဲ့ေလသည္။

သူဝင္လာသည္ႏွင့္ ဆိုင္အတြင္းမွာရွိေနသူမ်ားက လွည့္ၾကည့္လိုက္ ၾကသည္။ သူကေတာ့ ပါးစပ္က ဘာေတြမွန္းမသိေအာ္ဟစ္ေရ႐ြတ္ကာ လြတ္ေနေသာစားပြဲမ်ားကို ပန္းစည္းႀကီးျဖင့္လိုက္႐ိုက္လၽွက္ရွိသည္။

ႏွင္ထုတ္ခံရေတာ့မွာပဲဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမွာ မွားယြင္းသြား ေလသည္။

]]အာဘြားႀကီး လာၿပီေဟ့}}

ေကာင္တာတြင္ထိုင္ေနေသာဆိုင္ရွင္က လွမ္းေအာ္လိုက္သည္။

အ႐ူးကိုစိန္ေသာင္းသည္ ေကာင္တာဆီသို႔တန္းတန္းမတ္မတ္ သြား၏။

ေကာင္တာေရွ႕အေရာက္တြင္ လက္ထဲကပန္းစည္းထဲမွ ပန္းတစ္ပြင့္ ကိုခ်ိဳးကာ ဆိုင္ရွင္ကိုေပးလိုက္သည္။ ေမၿမိဳ႕ပန္းတစ္ပြင့္ျဖစ္ပါသည္။

ေႏြတမာန္ - မုိးအဆုံး ေျမအဆုံး (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

မိုးအဆုံး ေျမအဆုံး

စစ္ႀကီးၿပီးတာ ဆယ္ႏွစ္ရွိသြားၿပီ။

မဝါဆိုတို႔႐ြာသို႔ ကိုတိုးေမာင္ေရာက္လာခဲ့တာလည္း ဆယ္ႏွစ္ရွိေလၿပီ။ ထိုနည္းတူ မဝါဆိုႏွင့္ကိုတိုးေမာင္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ မွာလည္း ဆယ္ႏွစ္အတြင္း ေရာက္ခဲ့ေပၿပီ။

စစ္ႀကီးၿပီးသြားၿပီဆိုတဲ့သတင္းၾကားေတာ့ မဝါဆိုတို႔႐ြာအနီးမွာတပ္စြဲထား တဲ့ေတာ္လွန္ေရးတပ္ မ်ား ျပန္႐ုပ္သိမ္းသြားၾကသည္။ ကိုတိုးေမာင္သည္ ႐ုပ္သိမ္း သြားေသာတပ္ႏွင့္အတူ ျပန္ပါမသြားပဲ က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေပ၏။

ေတာ္လွန္ေရးတပ္သားမ်ားကို မဝါဆိုတို႔ ေညာင္ပင္ဆိပ္႐ြာဆိပ္ကမ္းမွေန၍ ၿမိဳ႕ကိုသေဘၤာျဖင့္ပို႔ေပးခဲ့သည္။ သည္တုံးက သေဘၤာအလာကိုေစာင့္ရင္း ေတာ္ လွန္ေရးတပ္သားမ်ား ႐ြာထဲကအိမ္ေတြမွာ အနားယူၾကသည္။ ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ားကလည္း အားရဝမ္းသာပင္ ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္မ်ားအား ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးကာ ဧည့္ခံခဲ့၏။ ထိုသို႔ တစ္အိမ္လၽွင္ သုံးေယာက္တစ္တြဲ၊ ေလးေယာက္တစ္တြဲနားေန သည့္ေတာ္လွန္ေရးတပ္သားမ်ားအုပ္စု ထဲတြင္ ကိုတိုးေမာင္က မဝါဆိုတို႔အိမ္သို႔ပါ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ေရာက္စကပင္ ကိုတိုးေမာင္သည္ ဖ်ားနာရက္ႀကီး ပါလာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ တပ္သားမ်ားထဲတြင္ ကိုတိုးေမာင္ကဲ့သို႔ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေနသူ သုံးေလးေယာက္ရွိတာ ကိုသတိထားမိသည္။ ကိုတိုးေမာင္ကေတာ့ မဝါဆိုတို႔အိမ္မွာ တစ္ေထာက္နားသည့္ သုံးေယာက္အဖြဲ႕ထဲတြင္ ပါလာျခင္းျဖစ္သည္။

တပ္သားမ်ားထဲမွာ တခ်ိဳ႕ေျချပတ္သူ၊ တခ်ိဳ႕လက္ျပတ္သူမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရေပ၏။

ေညာင္ပင္ဆိပ္႐ြာသူ႐ြာသားမ်ားမွာ ဗဟုသုတေခါင္းပါး၍ အၾကားအျမင္ နည္းၾကေသာ္လည္း ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္မ်ားကိုေတာ့ လြတ္လပ္ေရးအတြက္တိုက္ ပြဲဝင္ေနၾကေသာ မ်ိဳးခ်စ္သူရဲေကာင္းမ်ား အျဖစ္ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ၾကေလသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္အၿပီး ေနရင္းရပ္႐ြာျပန္အဆုတ္မွာ ႐ြာကိုတစ္ေထာက္ ဝင္နားသည့္ရဲေဘာ္မ်ားအား တစ္ေန႔တာ ေကာင္းေကာင္းျပဳစုဧည့္ခံကာ ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ေႏြတမာန္ - ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ (၀တၳဳတုိ)

ေႏြတမာန္

ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ

မစၥတာအာဒစ္သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏ္ိုင္ငံတြင္ ေဆးဝါးကုမၸဏီတစ္ခု လာေရာက္ဖြင့္လွစ္လုပ္ကိုင္ေနေသာ လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။

မစၥတာအာဒစ္၏ေဆးဝါးလုပ္ငန္းမွာ ေအာင္ျမင္မႈရေသာေၾကာင့္ သုံးႏွစ္အတြင္းမွာပင္ ျမန္မာႏ္ိုင္ငံတဝွမ္းလုံးကို ေဆးဝါးမ်ားျဖန္႔ခ်ီႏိုင္ခဲ့ၿပီး အေရာင္းကိုယ္စားလွယ္မ်ားလည္း ခန္႔ထားႏိုင္ခဲ့သည္။ အထက္ျမန္မာျပည္တြင္ကုမၸဏီ႐ုံးခြဲတစ္ခုကိုလည္း မႏၲေလး၌ဖြင့္လွစ္ႏ္ိုင္ခဲ့ပါသည္။

မစၥတာအာဒစ္မွာ သေဘာသကၠာယေကာင္းမြန္ၿပီး ဝန္ထမ္းမ်ားအေပၚတြင္ ငဲ့ၫွာေထာက္ထားမႈရွိေသာေၾကာင့္ ဝန္ထမ္းမ်ား၏ခ်စ္ခင္မႈ ကိုလည္းခံရသည္။ ေမတၱာေရာင္ျပန္ဟပ္ကာ လက္ေအာက္ဝန္ထမ္းမ်ားထံမွ ကူညီမႈမ်ားကိုလည္းရရွိခဲ့ေလသည္။

မႏၲေလးသို႔ ကုမၸဏီ႐ုံးခြဲသြားေရာက္ဖြင့္လွစ္ရာတြင္ မစၥတာအာဒစ္က လက္ရွိရန္ကုန္႐ုံးတြင္ မန္ေနဂ်ာအျဖစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ဦးသက္ႏိုင္ကို အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံ႐ုံးခြဲမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ ေျပာင္းေ႐ႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရန္ တာဝန္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ဦးသက္ႏိုင္မွာ မႏၲေလးဇာတိျဖစ္ၿပီး မႏၲေလးတြင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္လည္းရွိၿပီးျဖစ္၍ အဆင္အေျပဆုံးအစီအစဥ္တစ္ခုပင္ျဖစ္ေလသည္။

ဦးသက္ႏိုင္က ႐ုံးဖြင့္ရန္အေဆာက္အဦးငွားရမ္းျခင္း၊ သက္ဆိုင္ရာမ်ားမွခြင့္ျပဳမိန္႔ရယူျခင္းမ်ားအတြက္ မႏၲေလးသို႔ တစ္လခန္႔ႀကိဳတင္သြား ေရာက္ကာ လိုအပ္သည္မ်ားကိုေဆာင္႐ြက္ရသည္။

မႏၲေလးတြင္႐ုံးဖြင့္ခြင့္ရၿပီးေနာက္ ဦးသက္ႏိုင္က ၿမိဳ႕ထဲႏွင့္မလွမ္းမကမ္းမွ တိုက္ႀကီးတစ္လုံးကို ႐ုံဖြင့္ဖို႔ငွားရမ္းႏိုင္ေၾကာင္း ငွားရမ္းခေဈးႏႈန္း ေဖာ္ျပ၍ တိုက္အိမ္ႀကီး၏ဓာတ္ပုံပါ႐ိုက္ကာ အစီရင္ခံစာေရးပို႔လိုက္သည္။

မစၥတာအာဒစ္ မႏၲေလးလိုက္လာၿပီး ဦးသက္ႏိုင္ငွားရန္စီစဥ္ထားေသာတိုက္ကိုပင္ ႐ုံးအျဖစ္ငွားရမ္းျဖစ္ခဲ့သည္။

တိုက္ႀကီးမွာ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီး သက္တမ္းပင္ ငါးဆယ္ ေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ … ၿမိဳ႕လည္ေခါင္၌ သီးျခားလုံးခ်င္းတိုက္ရရန္ ခဲယဥ္းသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ တိုက္ပိုင္ရွင္မွာ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားပင္ျဖစ္ၿပီး မစၥတာအာဒစ္ႏွင့္ ကိုးကြယ္ရာဘာသာျခင္းတူသျဖင့္လည္းေကာင္း …  ထို တိုက္အိုႀကီးကိုပင္ ႐ုံးဖြင့္ရန္ငွားျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ေဆးကုမၸဏီျဖစ္ရာ သိုေလွာင္ ထားရမည့္ေဆးပစၥည္းကိရိယာႏွင့္ ဝန္ပမာဏမ်ားျပားမႈေၾကာင့္လည္း လုံးခ်င္းတိုက္တစ္ခုလုံးမွသာ အဆင္ေျပမည္ျဖစ္၍ ထိုတိုက္ေဟာင္းႀကီးကို ပင္ငွားရမ္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

တိုက္ႀကီးကိုငွားၿပီးသည္ႏွင့္ ေဆးသုတ္ျခင္း၊ မြမ္းမံျပင္ဆင္ျခင္း မ်ားလုပ္ရသည္။

ၿပီးေနာက္… မႏၲေလး႐ုံးခြဲတြင္ခန္႔ထားမည့္ ဝန္ထမ္းမ်ားကို မစၥတာအာဒစ္ရွိေနစဥ္မွာပင္ ေ႐ြးခ်ယ္ရေလသည္။

ေႏြတမာန္၏၀တၳဳတုိ- ဗလာဂူ

ေႏြတမာန္

ဗလာဂူ

ကုန္းတန္း႐ြာသို႔ဝင္ေသာအဝင္လမ္းမွာ သခ်ႌဳင္းကုန္းကို ျဖတ္သြားရသည္။ သုႆန္ေဘးက ျဖတ္သြားမွ ႐ြာထဲကိုေရာက္သည္။ ႐ြာသခ်ႌဳင္းျဖစ္၍ စည္း႐ိုးအရံအတားမရွိ။ ေျမပုံမ်ား၊ အုတ္ဂူမ်ားကို ပကတိအတိုင္း ျမင္ေနရသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေျမပုံမို႔မို႔မ်ားသာျဖစ္သည္။ အုတ္ဂူက အနည္းအက်ဥ္းသာရွိသည္။

႐ြာအဝင္လမ္းႏွင့္ကပ္လ်က္တြင္ အုတ္ဂူတစ္လုံးရွိေန၏။ ထိုအုတ္ဂူမွာ ခိုင္ခိုင္မာမာပင္ရွိေနပါေသး သည္။ အုတ္ဂူ၏သက္တမ္းမွာ ၾကာျမင့္ၿပီ။ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၄၄ဟု စာတမ္းေရးထိုးထားသည္။ ျမန္မာ၁၃၄၄ ခုႏွစ္မွာ ခရစ္ႏွစ္၁၉၈၂ခုႏွစ္ျဖစ္ေလသည္။

အုတ္ဂူထိပ္၌ ကြယ္လြန္သူအမည္ကို ကဗၺည္းထိုးထားသည္။

ကိုေအာင္ျမစ္။

ကြယ္လြန္သူ၏အမည္ေအာက္တြင္ အျခား မည္သည့္အခ်က္အလက္ကိုမၽွ ေရးထိုးမထား။ ကြယ္လြန္သူ အသက္အ႐ြယ္၊ ကြယ္လြန္သည့္ ေန႔ရက္မ်ား ေရးထိုးမထားေပ။ ကြယ္လြန္သူအမည္မွအပ ေက်ာက္ျပား ေအာက္ဖက္တစ္ျပင္လုံး ကြက္လပ္ျဖစ္ေန သည္။

စင္စစ္ ထိုအုတ္ဂူသည္ လူေသအေလာင္းျမႇဳပ္ႏွံရာ အုတ္ဂူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္... ထိုအုတ္ဂူထဲ၌ ကိုေအာင္ျမစ္ဆိုသူ၏ အေလာင္း ရွိမေနပါ။

+++++++++

ကိုေအာင္ျမစ္ဆိုသူ၏ျဖစ္စဥ္ကို တစ္႐ြာလုံးကပင္ သိၾကသည္။ ကိုေအာင္ျမစ္ကို မသိမမွီလိုက္သူမ်ားပင္ ၾကားဖူးနား၀ျဖင့္ သိၾကသည္။ ကိုေအာင္ျမစ္ျဖစ္စဥ္က ဆန္းလည္းဆန္းသည္။ သံေဝဂရစရာလည္း ေကာင္း ပါသည္။

ကိုေအာင္ျမစ္တို႔မ်ိဳး႐ိုးမွာ ေက်းလက္ေတာ႐ြာအေနအထားျဖင့္ဆိုလၽွင္ ခ်မ္းသာသူမ်ားဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ကိုေအာင္ျမစ္၏ အဘိုးမွာ သူႀကီးေခတ္က သူႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ လယ္ပိုင္ယာပိုင္မ်ားလည္း ရွိသည္။

ေႏြတမာန္- ေထာင္ထြက္ခ်ာလီ (၀တၳဳတို)

ေႏြတမာန္

ေထာင္ထြက္ခ်ာလီ

ခ်ာလီ့ကိုေတြ႕ရျမင္ရသည္မွာ ယခင္ကလိုမဟုတ္ေတာ့ပါ။ ခ်ာလီ့ဘ၀သည္ လြန္ခဲ့ေသာကာလမ်ားကႏွင့္ မ်ားစြာျခားနားသြားပါၿပီ။

ယခုအခါတြင္… ခ်ာလီ့ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ရပ္ကြက္လုံးက ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္သာ ေတြ႕ျမင္ေနရေတာ့သည္။ ခ်ာလီသည္ မည္သူ႕ကို မွမမွတ္မိေတာ့။ သူ႕မိဘ၊ သူ႕ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊ သူ႕အိမ္သားမ်ားကိုပင္ မွတ္မိပုံမေပၚေတာ့ပါ။

ခ်ာလီ၏ခႏၶာကိုယ္သည္ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ေပ်ာ့ေခြလၽွက္ရွိသည္။ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က တြန္းေပးရသည္။ ခ်ာလီသည္ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ႏွင့္ ညေနတိုင္း အိမ္ေရွ႕ကိုထြက္လာတတ္၏။ သူ႕ဖခင္အစီအစဥ္အရ… အိမ္ေရွ႕သစ္ပင္ရိပ္တြင္ ခ်ာလီထိုင္ေနေသာ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို ရပ္ထားကာ ခ်ာလီ့ကိုစိတ္အပန္းေျဖေစျခင္းျဖစ္ သည္ဟုဆိုပါသည္။

သို႔ေသာ္… ခ်ာလီကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွျဖတ္သြားသူမ်ားက သူ႕ကို ႏႈတ္ဆက္ေသာ္လည္း မသိ၊ မမွတ္မိ။ ၾကာေတာ့… ဘယ္သူကမွ ခ်ာလီ့ကို ႏႈတ္မဆက္ေတာ့ေပ။

ေႏြတမာန္၏၀တၳဳတုိ- သီးျခားကမၻာတစ္ခု

ေႏြတမာန္

သီးျခားကမၻာတစ္ခု

ကမၻာေလာကႀကီးတြင္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ သတၱဝါ အမ်ိဳးအစားမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ]ကုန္းေန ကိုးကုေဋ၊ ေရေန ဆယ္ကုေဋ}...ဆိုေသာ ဆို႐ိုးစကားရွိေပသည္။ ၎ဆို႐ိုးစကားအတိုင္း အမွန္ဆိုပါက ကမၻာႀကီးတြင္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာသတၱဝါ အရည္ အတြက္မွာ မနည္းလွပါေခ်။

ယေန႔လက္ရွိ ကမၻာေပၚတြင္ သက္ရွင္ရပ္တည္ေနေသာ ကုန္းေနသတၱဝါေပါင္းမွာ အေရအတြက္ အားျဖင့္ ကိုးကုေဋျပည့္ေအာင္ ရွိလိမ့္မည္ဟု ကၽြႏ္ုပ္မထင္ပါေခ်။ ထိုအေရအတြက္ထဲ၌ ကမၻာေပၚတြင္ မ်ိဳးတုံး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီးျဖစ္ေသာ ‘ဒိုင္ႏ္ိုေဆာကဲ့သို႔ သတၱဝါႀကီးမ်ားကို ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္ထားေလသလား၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္စြမ္းမရွိသည့္ ပိုးမႊာ့းမ်ား၊ ေရာဂါကူးစက္ေစေသာပိုးမ်ား၊ ဘက္တီးရီးယားကဲ့သို႔ အျခားသတၱဝါ၏ ခႏၱာကိုယ္ထဲတြင္ အသက္ရွင္ေနသည့္ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားေရာပါေလသလား...ဟု ေပါက္ေပါက္ ရွာရွာ ေတြးေတာမိေပသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ... ကၽြႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြႀကီး ကိုဟသၤာ၏ အေတြ႕အႀကဳံအရ လူတို႔အေနျဖင့္ မွတ္တမ္း မတင္ရေသးေသာ သတၱဝါအမ်ိဳးအစားမ်ားလည္းရွိေနေသးေၾကာင္းကို သိရွိႏိုင္ေပသည္။

ကၽြႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြႀကီး ကိုဟသၤာက သူေတြ႕ႀကဳံခဲ့ဖူးေသာ သတၱဝါေလးမ်ားအေၾကာင္းကို ကၽြႏ္ုပ္အား ေအာက္ပါအတိုင္း ေျပာျပခဲ့ေပသည္။

+ + + + + + + + +

ကိုဟသၤာ၏အေတြ႕အႀကဳံမွာ သူ႕အသက္ ၇ႏွစ္ ၈ႏွစ္အ႐ြယ္က အေတြ႕အႀကဳံျဖစ္ပါသည္။ ကိုဟသၤာ၏ဇာတိခ်က္ျမဳပ္ မွာ ေတာင္ပိုင္း ရွမ္းျပည္နယ္မွ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုျဖစ္ပါ၏။

ေႏြတမာန္၏၀တၳဳတုိ- အတူတူကစားရေအာင္

ေႏြတမာန္

အတူတူကစားရေအာင္

ငါေနတဲ့ေတာင္ကုန္းေလးေပၚကို ငါနဲ႕ရြယ္တူ ကေလး ၄ ေယာက္တက္လာတာ ကိုျမင္လိုက္ေတာ့ ငါအရမ္းေပ်ာ္သြားတာပဲ။

ငါနဲ႕တူတူကစားဖို႔အေဖာ္ေတြကိုေမွ်ာ္ေနတာ ၾကာလွပါၿပီ
ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲဆိုေတာ့ မမွတ္မိေအာင္ကို ၾကာလွပါၿပီ။

သူတို႔ေလးေယာက္ လာေနၾကတာကိုၾကည့္ၿပီး ငါ့စိတ္ေတြ အရမ္းတက္ၾကြသြားတယ္။ေလးေယာက္စလံုးက ငါနဲ႕အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းေတြ၊ ငါလိုပဲအသက္ရွစ္ႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္အရြယ္ေတြပဲေပါ့။

ေတာင္ကုန္းေလးေအာက္ေျခက ကားလမ္းမေပၚမွာ ကားတစ္စီးပ်က္ေနတာကိုငါျမင္ေနရတယ္။ ကားေအာက္မွာ အဘြားအိုႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္၊ ေယာက်ာ္းႀကီး၊ မိန္းမႀကီးေတြရယ္ကို ငါျမင္ေနရတယ္

 ၾကည့္ရတာ လမ္းမွာကားပ်က္သြားတာထင္ပါရဲ႕။
ငါၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ေယာက်ာ္းႀကီးတစ္ေယာက္က ကားေပၚက ဘီးပိုတစ္ဘီးကိုျဖဳတ္ၿပီးေအာက္ခ်လိုက္တာျမင္လိုက္ရတယ္။

ကားဘီးေပါက္လို႔ ဘီးလဲမလို႔ကိုး။
သူတို႔ေလးေယာက္က ကားဘီးလဲတုန္းမွာ ကစားၾကမယ္ဆိုၿပီးငါရွိတဲ့ေတာင္ကုန္းေလးေပၚ တက္လာၾကတာျဖစ္မွာေပါ့။သူတို႔ေလးေယာက္စလံုးဟာ အသက္ရွစ္ႏွစ္၊ ကိုးႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္ အရြယ္ေတြခ်ည္းပဲ။
ေယာက်ာ္းေလးကႏွစ္ေယာက္၊ မိန္းကေလးက ႏွစ္ေယာက္။ သူတို႔ဟာေမာင္ႏွမေတြေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အို...ဒါေတြက အေရးမႀကီးပါဘူး။ သူတို႔ငါေနတဲ့ေနရာမွာကစားဖို႔လာၾကတာဆိုရင္ ငါလည္းသူတို႔နဲ႕အတူတူ ၀င္ကစားမွပဲ။ငါေလ ရြယ္တူကေလးေတြနဲ႕မေတြ႔ရတာၾကာၿပီ။ မကစားရတာလည္းၾကာၿပီ။ ငါ့ဟာငါ တစ္ေယာက္တည္းကစားရတာ သိပ္ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတာပဲ။

ေႏြတမာန္၏၀တၳဳတုိ- အျပန္လမ္း

ေႏြတမာန္

အျပန္လမ္း

ဒီတစ္ေခါက္ အိမ္ျပန္လာေတာ့

ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ကုိ အရမ္းသတိရမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အေဖ့ကို  ေတြ႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏုိင္ငံကထြက္ခြာသြားတဲ့ ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ

အေဖ ေသဆုံးခဲ့ပါျပီ။

အိမ္မွာ အေဖမရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ သိေနေပမယ့္

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြဟာ ခုန္ေနပါတယ္။

အဲဒီရင္ခုန္သံဟာ အေဖနဲ႔ျပန္ေတြ႕ရေတာ့မယ့္အခါတုိင္း

ခံစားရတဲ့ ရင္ခုန္သံမ်ိဳးပါ။

အေဖမရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ သိေနေပမယ့္

ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေဖနဲ႔ ျပန္ေတြ႕လုိေတြ႕ျငား  ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

အေဖ့ကုိေတြ႔ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚေနမိတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြဟာ ခုန္ေနပါတယ္။

x x x x x

ေႏြတမာန္၏၀တၳဳတုိ (လုပ္ႀကံဇာတ္)

ေႏြတမာန္

လုပ္ႀကံဇာတ္

ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပမည့္ဇာတ္လမ္းမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား သိျပီး သည့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပင္ျဖစ္ပါ သည္။ ထုိဇာတ္လမ္းမ်ိဳးမွာ စာသင္ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေလ့ရွိပါ၏။ တကၠသုိလ္စာသင္ေက်ာင္းမ်ား တြင္ ထုိဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကုိ မႀကာခဏႀကားရတတ္ပါသည္။

ေက်ာင္းစာသင္ခန္းမ်ား၌ ထုိကဲ့သုိ႔ ဆင္တူေသာအျဖစ္မ်ိဳးရွိေနတတ္သည္မွာ အံ့ႀသဖြယ္ေကာင္းပါ သည္။ လက္ေတြ႔မဟုတ္လ်င္ စိတ္ ကူးယဥ္ဖန္တီးထားေသာဇာတ္လမ္းဟု ထင္စရာရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္ေတြ႔မုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႔အႀကဳံကုိ အားရစြာေျပာျပေနမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။

x x x x x

စာသင္ေက်ာင္းတစ္ခု၏ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ အတန္းသား အာလုံးေက်ာင္းဆင္းကာ စာသင္ ခန္းအျပင္သုိ႔ ေရာက္သြားႀကခ်ိန္။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က သူမ၏မွတ္စုစာအုပ္တစ္အုပ္ စား ပြဲေပၚတြင္ ေမ့က်န္ခဲ့သည္။ မိန္း ကေလး သည္ စာအုပ္ကုိျပန္ယူရန္ စာ သင္ေက်ာင္းအေပၚထပ္သုိ႔ ျပန္တက္ခဲ့သည္။

စာသင္ခန္းထဲတြင္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္မွ်မရွိ ေတာ့ပဲ တိတ္ဆိတ္လွ်က္ရွိသည္။ အ၀င္ေပါက္ကုိေနာက္ေက်ာခုိင္း၍ တံျမက္စည္းလွဲေနေသာ လူႀကီးတစ္ဦးကုိသာ ေတြ႕ရသည္။ သန္႔ ရွင္း ေရးအလုပ္သမားျဖစ္ဟန္တူပါ၏။

မိန္းကေလးသည္ သူမက်န္ခဲ့ေသာစာအုပ္ကုိ စားပြဲေပၚ၌ မေတြ႕။ သူမက သန္႔ရွင္းေရးသမား ႀကီးကုိ ေမးႀကည့္လုိက္သည္။

`ဦးေလး- ဦးေလး- ဒီစားပြဲေပၚက ဗလာစာအုပ္တစ္အုပ္ ေတြ႕ မိသလားရွင့္၊ ဦးေလးမ်ား သိမ္းထားလုိက္လား´

မိန္းကေလး၏အသံေႀကာင့္ ထုိလူႀကီးက ေနာက္ေက်ာခုိင္း ရက္အေနအထားမွ မိန္းကေလးဖက္သုိ႔ လွည့္လုိက္သည္။

ထုိအခါ- လူႀကီးထံမွ ေႀကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အျခင္း အရာကုိ မိန္းကေလး ေတြ႔ လုိက္ရေလသည္။

လူႀကီး၏၀မ္းဗုိက္မွာ ေပါက္ေနသည္။ ေပါက္ေနပုံက အေခါင္း ေပါက္ႀကီးျဖစ္ကာ ဒုိးယုိေပါက္ -ေပါက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိအေပါက္ ႀကီးမွတစ္ဆင့္ ေနာက္ဖက္မွ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကုိ ျမင္ေနရသည္။

မိန္းကေလးသည္ ေႀကာက္လန္႔ကာ ေအာက္ထပ္သုိ႔ တရွိန္ထုိး ေျပးဆင္းခဲ့ေလသည္။

ေလွကားရင္းသုိ႔အေရာက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႔ျပန္ သည္။

ထုိသူကုိ ေက်ာင္းေစာင့္ႀကီးဟုယူဆကာ မိန္းကေလးက သူမ ေတြ႔ခဲ့ရေသာအေတြ႔အႀကဳံ ကုိ ေျပာျပလုိက္သည္။

`ဘႀကီး- သရဲ- သရဲ- အေပၚထပ္မွာသရဲ၊ သူ႔ဗုိက္ႀကီးက ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ႀကီးျဖစ္ေနတယ္ ဘႀကီး၊ သိပ္ေႀကာက္စရာ ေကာင္းတာပဲ´

ထုိအခါ- ထုိလူႀကီးက မိန္းကေလးကုိ သူ၀တ္ထားေသာအကၤ်ီ ကုိလွပ္ျပရင္း ေမးလုိက္သည္။

`မင္းေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေဟာင္းေလာင္းေပါက္က ေဟာဒီလုိမ်ိဳးလား ကြဲ႔´

`ေအာင္ မယ္ ေလး . . . .´

အေပၚထပ္တြင္ေတြ႔ခဲ့ေသာ သရဲႀကီးဆီမွ ဗုိက္အေပါက္ႀကီးအ တုိင္း ထုိလူႀကီး၏ဗုိက္တြင္ပါ အေပါက္ႀကီးကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည့္အခါ- မိန္းကေလးသည္ စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္ဟစ္ရင္း ထုိေနရာ၌ သတိ လစ္ေမ့ ေမ်ာသြားေလသည္။

x x x x x

ထုိဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကုိ ႀကားဖူးျပီး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေႏြတမာန္-၀တၳဳတုိ (ေဖေဖေစာင့္ေနတယ္)

ေႏြတမာန္

ေဖေဖေစာင့္ေနတယ္

သားနဲ႔သမီး ..

မင္းတုိ႔ေဖေဖ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီတစ္ခါ ျဖစ္တာ သိပ္အေျခအေန မေကာင္း ဘူး။

ေဖေဖက သားတုိ႔ေမာင္ႏွမကုိ သိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနတယ္။

အျမန္ျပန္လာခဲ့ပါ။  

မင္းတုိ႔ကုိ ေဖေဖေစာင့္ေနတယ္။

                                                                    ေမေမ

x x x x x

ေက်ာ္ေက်ာ္က ေမာ္ေမာ္ထုတ္ဖတ္ေနတဲ့စာေလးကုိ ေမာ္ေမာ့္ ပခုံးေပၚ ကေန ေက်ာ္ျပီးႀကည့္ လုိက္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီစာေလးကုိ သူတုိ႔ေမာင္ႏွမ ထုတ္ဖတ္ခဲ့တာ အႀကိမ္ေပါင္း မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။

ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ေမာ္ေမာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမက ျပင္ဦးလြင္မွာ ေက်ာင္း တက္ေနႀကတာ ပါ။  ျပင္ပေဘာ္ဒါေဆာင္မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနႀကတာပါ။

ေက်ာ္ေက်ာ္က ကုိးတန္း။ ေမာ္ေမာ္က ဆယ္တန္း။ ပညာေရး အတြက္ မိဘေတြ က ေငြအကုန္ခံျပီး ျပင္ဦးလြင္ကေဘာ္ဒါေဆာင္မွာ ေက်ာင္းထားေပးထားတာပါ။

သူတုိ႔ေဖေဖဦးလြင္ေအာင္က ႏွလုံးေရာဂါသည္။ အသက္ကငါး ဆယ္မျပည့္ေသးေပ မယ့္ ႏွလုံးေရာဂါအခံေႀကာင့္ အျမဲပဲ စုိးရိမ္ေႀကာင့္ က်ေနရတဲ့လူမ်ိဳး။

မေန႔က ေမေမဖုန္းဆက္တယ္။ သူတုိ႔ေမာင္ႏွမကုိ ခြင့္တုိင္ျပီး အိမ္ကုိျပန္လာခဲ့ဖုိ႔ေျပာတယ္။ လူႀကဳံနဲ႔လည္း စာတုိေလး ေရးေပးလုိက္ တယ္။

ေဖေဖအေျခအေနမေကာင္းဘူးတဲ့။

သူတုိ႔ကုိ ေဖေဖေစာင့္ေနတယ္တဲ့။