ေႏြတမာန္
အေလာင္းအႁမြာ
၁၉၉၈ခုႏွစ္က
ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသရွိ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ ျဖစ္ရပ္ဆန္း
တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
+ +
+ + +
ဦးေက်ာ္စြာသန္းသည္
ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေရာက္ဖူးေသာ္လည္း ယေန႔သြားေရာက္မည့္
ကၽြန္းကေလး ကိုမူ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ မၽွမေရာက္ဖူးေသးေပ။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းသည္
ယခင္က အစိုးရဌာနႀကီးတစ္ခုတြင္ အရာရွိႀကီးတစ္ဦးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္း ေဆာင္ခဲ့သည္။
အသက္၅၀အ႐ြယ္တြင္ ႏွစ္ျပည့္ပင္စင္ယူခဲ့သည္။ ပင္စင္ယူၿပီးမွ
ပုဂၢလိကကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုမွ ေခၚယူေသာေၾကာင့္ ထိုကုမၸဏီတြင္ ထိပ္ပိုင္းအရာရွိတစ္ေယာက္
အျဖစ္ ထပ္မံလုပ္ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ကုမၸဏီမွာ
ပင္လယ္ထြက္ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ႏိုင္ငံျခားသို႔တင္ပို႔ေရာင္းခ်ေသာကုမၸဏီျဖစ္ပါသည္။
ယခုခရီးထြက္ လာျခင္းမွာ ပင္လယ္၀မွ ကၽြန္းတစ္ခုေပၚတြင္တည္ရွိေသာ မိမိတို႔ကုမၸဏီပိုင္
စက္႐ုံကို စစ္ေဆးရန္ ထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးေက်ာ္စြာသန္းသြားေရာက္မည့္ကၽြန္းေပၚရွိ႐ြာ
ကေလးအမည္မွာ ကမ္းၫို႐ြာ ...ဟု ေခၚပါသည္။
ကၽြန္းကေလးေပၚမွ
ကမ္းၫို႐ြာသို႔ ...ယေန႔ေန႔လည္တြင္
ကုမၸဏီမွစီစဥ္ထားေသာ အထူးေရယာဥ္ျဖင့္ သြားေရာက္ရ မည္ျဖစ္သည္။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းသည္
မေန႔က ရန္ကုန္မွထြက္လာခဲ့ၿပီး ဤၿမိဳ႕ရွိ ဟိုတယ္ႀကီး တစ္ခုတြင္ တည္းခိုေနခဲ့သည္။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းသည္
ကၽြန္းကေလးသို႔ထြက္ခြာမည့္သေဘၤာထြက္ရန္ အခ်ိန္လိုေနေသးသျဖင့္ ...ကမ္းနားဖက္ သို႔ ေလညင္းခံထြက္ရန္ ေန႔လည္စာစားေသာက္အၿပီးတြင္ ဟိုတယ္မွ
တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေလၽွာက္၍ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။
ဟိုတယ္မွာ
ျမစ္ကမ္းစပ္ႏွင့္မေဝးလွေသာေၾကာင့္ မၾကာမီပင္ ျမစ္ကမ္းနားသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းက ကမ္းစပ္မွေန၍ ျမစ္ထဲမွ႐ႈခင္းမ်ားကို ေငးေမာ ၾကည့္ေနမိသည္။
ဆိပ္ကမ္းတြင္ သေဘၤာမ်ားေရာ စက္ေလွမ်ားပါ ဆိုက္ကပ္ထား၏။ ကၽြန္းသို႔ခရီးထြက္လၽွင္
ဤဆိပ္ကမ္းမွပင္ မိမိတို႔သေဘၤာထြက္ခြာရမည္ကို ဦးေက်ာ္စြာသန္း သိထားပါသည္။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းျမစ္ထဲကိုေငးေနစဥ္
တစ္ဖက္မွေလၽွာက္လာေသာ လူတစ္ေယာက္က ဦးေက်ာ္စြာသန္းကိုျမင္သြားသည္။
ထိုသူက ...ဦးေက်ာ္စြာသန္းကိုအံ့ဩစြာၾကည့္ကာ အားရပါးရ
ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလသည္။
]]ဟေကာင္ႀကီး ...ဘာလုပ္ေနတာတုံး၊ မင္းဘယ္တုံးက ေရာက္သလဲ၊
ေအာင္မယ္ ...ၾကည့္စမ္း၊ မင္းက တိုက္ပုံနဲ႔ဘာနဲ႔၊
ဒီလို ဆိုေတာ့လည္း ...ၿမိဳ႕ႀကီးသားလိုလို
ဘာလိုလို ...အဲ ...}}
ဦးေက်ာ္စြာသန္းကိုေခၚေျပာႏႈတ္ဆက္ေနသူသည္
ဦးေက်ာ္စြာသန္းက သူ႕ကို တအံ့ တဩႏွင့္ ျပန္ၾကည့္ေနသည္ ကိုျမင္လိုက္သည့္အခါ စကား
တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ႏွင့္ရပ္သြားေလ၏။ ထိုသူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ဇေဝဇဝါအရိပ္အေယာင္မ်ား
ထင္ဟပ္ သြားေလသည္။
မိမိႏႈတ္ဆက္ေနသူသည္
မိမိသိကၽြမ္းသူ အမွန္တကယ္မွဟုတ္ပါရဲ႕လားဟု ဇေဝဇဝါျဖစ္ သြားပုံမ်ိဳးျဖစ္၏။
ျဖစ္ လည္းျဖစ္ေလာက္ပါေပသည္။ အမွန္တကယ္လည္း ဦးေက်ာ္စြာသန္းသည္ သူ႕အသိအကၽြမ္းမဟုတ္ေပ။
]]မိတ္ေဆြလူမွားေနၿပီထင္တယ္၊
ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ကလာတဲ့ ဧည့္သည္ပါဗ်ာ}}
]]ဟင္ ...ဟုတ္လား၊ တူလြန္းလို႔ပါဗ်ာ၊
က်ဳပ္တို႔႐ြာကလူနဲ႔ တကယ္ကို တူတာဗ်၊ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္ ေနာင္ႀကီး၊
က်ဳပ္လူမွားသြားတာပါ}}
လူစိမ္းက
သူ႕ကိုေတာင္းပန္ကာ လူမွားသည့္အတြက္ ရွက္သြားဟန္ျဖင့္ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္ခြာသြားေလ၏။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းက
ထိုသူကို ေငး၍က်န္ခဲ့သည္။ သူ႕ကိုလူမွား ႏႈတ္ဆက္သူသည္
ေတာသူေတာင္သားတစ္ဦး အသြင္ဝတ္ဆင္ထားသူျဖစ္ ၏။ ေခါင္းေပါင္းႀကီးႏွင့္
ပုဆိုးတိုတိုဝတ္ထားသူျဖစ္သည္။ ဦးေက်ာ္စြာသန္းႏွင့္လူမွားခံရသူ သူ႕အသိမိတ္ေဆြမွာလည္း
သူ႕လိုေတာသူေတာင္သားတစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္ပုံ ရသည္။ က်ဳပ္တို႔႐ြာကလူနဲ႔တူလို႔ပါဟု
ေျပာသြားသည္ မဟုတ္ ပါလား။
ထိုသူသည္
သူ႕ကိုအမွန္တကယ္ပင္ လူမွားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဦးေက်ာ္စြာသန္း ယုံၾကည္ပါသည္။
တမင္တကာ ပုံမွား႐ိုက္ျခင္းမဟုတ္ႏိုင္ပါ။ ထိုသူ႕အသြင္သ႑ာန္က ႐ိုးသားေသာ ေတာသားတစ္ဦးျဖစ္မွန္း
သိသာေနပါ၏။
ဦးေက်ာ္စြာသန္းသည္
မိမိႏွင့္အမွားခံရသူသည္ မိမိႏွင့္ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္မ်ား တူေနလို႔ပါလိမ့္ဟု
စဥ္းစားေန မိေလေတာ့သည္။
+ +
+ + +
ဖိုးမာဒင္သည္
ျမစ္ကမ္းစပ္တြင္ရပ္ေနေသာလူကို ႐ုတ္တရက္အျမင္တြင္ ႐ြာမွ ကိုၾကာေမာင္ဟု အထင္မွတ္ကာ
အားရပါးရႏႈတ္ဆက္လိုက္ မိသည္။ ၿပီးမွ ထိုလူဝတ္စား ဆင္ယင္ထားပုံက သန္႔ျပန္႔သပ္ရပ္ကာ
ၿမိဳ႕ႀကီးသားဟန္ေပါက္ေနပုံ၊ ပညာတတ္လူတန္းစားဟန္ေပါက္ေနပုံတို႔ကိုၾကည့္ရင္း
ကိုၾကာေမာင္မွ ဟုတ္ပါေလစဟု ခ်က္ခ်င္းသံသယ ဝင္သြားခဲ့သည္။
စကားကိုပင္ဆုံးေအာင္မေျပာမိပဲ ထိုလူကို အကဲခတ္ၾကည့္ ေနမိ၏။
ထိုလူက
သူသည္ ရန္ကုန္ကလာေသာဧည့္သည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ေသာအခါ ဖိုးမာဒင္ရွက္သြား မိသည္။
ၿမိဳ႕ႀကီးသားတစ္ေယာက္ကို လူမွားႏႈတ္ဆက္မိသည့္အတြက္လည္း အားနာသြားကာ သူ႕ေရွ႕မွ
အျမန္လစ္ထြက္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
ထိုလူမွာ
သူတို႔႐ြာမွကိုၾကာေမာင္ႏွင့္ အလြန္ပင္တူေသာေၾကာင့္ သူမွားမိတာ သူ႕အလြန္မဟုတ္ဟုပင္
ေတြးမိပါသည္။ ထိုလူႏွင့္ကိုၾကာေမာင္မွာ ၿမိဳ႕သားပညာတတ္ႏွင့္ေတာေနလက္လုပ္လက္စားအသြင္အျပင္မ်ိဳးသာ
ကြာျခားသည္။ ႐ုပ္ရည္ အရပ္ အေမာင္းတို႔မွာ အတူတူပင္ျဖစ္ပါသည္။
ဖိုးမာဒင္က
ထိုအေၾကာင္းကို ႐ြာေရာက္လၽွင္ေျပာျပရဦးမည္ဟု ေတးထားလိုက္သည္။