ေဆာင္းလုလင္
အေလာင္းကိုဗဟိုျပဳ၍
ျပင္ဦးလြင္မွအျပန္လမ္းတြင္
ဤမၽွ ထိတ္လန္႔ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ေကာင္းေသာျဖစ္ရပ္ႏွင့္ ႀကဳံဆုံရမည္ဟု
မထင္မွတ္ခဲ့မိပါေပ။
မႏၲေလးၿမိဳ႕အဝင္
ဘိုးဘိုးႀကီးနတ္နန္းေရွ႕သို႔ေရာက္ခ်ိန္မွာ ည၇-နာရီရွိေပၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ညာဖက္သို႔
ကားကိုခ်ိဳးေကြ႕လိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ
နန္းေရွ႕တြင္ရွိသည္မို႔ ပုသိမ္ႀကီးလမ္းႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္လမ္းကို
ေတာင္ေျမာက္ဆက္သြယ္ထားသည့္ လမ္းမႀကီးအတိုင္း ေမာင္းႏွင္ရမည္ျဖစ္ေပသည္။ ဤလမ္းမွာ
မၾကာေသးေသာႏွစ္မ်ားအတြင္းကမွ အသစ္ေဖာက္လုပ္ထားေသာလမ္းမႀကီးျဖစ္ေပ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ လို
မႏၲေလးၿမိဳ႕၏အေရွ႕ဖက္ပိုင္းတြင္ေနထိုင္သူမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပလွေသာ လမ္းတစ္လမ္း
ျဖစ္ေပသည္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ထဲဝင္ၿပီးမွ နန္းေရွ႕သို႔ျပန္ပတ္သြားရန္ မလိုေတာ့။
ျဖတ္လမ္းသဖြယ္ အခ်ိန္တိုတိုျဖင့္သြားႏိုင္ေသာလမ္းျဖစ္ပါသည္။
လမ္းမႀကီးမွာ
သစ္လြင္ျဖဴးေျဖာင့္ေနေသာ္လည္း ေဘးဝဲယာမွာမူ လူေနအိမ္ေျခမရွိ၍ တိတ္ဆိတ္ေနေပသည္။
လမ္း၏ညာဖက္ျခမ္းသည္ ယာေတာမ်ား၊လယ္ကြက္မ်ားျဖင့္အတိၿပီး၏။ ဘယ္ဖက္ျခမ္းမွာ
လမ္းမထက္နိမ့္ေသာ ေျမနိမ့္ပိုင္းျဖစ္၏။ လူေနကြက္မ်ား ေနရာခ်ထားေပး
ၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ေနသူမရွိေသး။ အကြက္႐ိုက္ထားေသာ ေျမကြက္မ်ားအတိုင္းပင္ရွိေလသည္။
ပတ္ဝန္းက်င္မွာ
လမိုက္ရက္ျဖစ္၍ ေမွာင္မဲေန၏။ လမ္းေဘးဝဲယာတြင္ လမ္းကို အနားသတ္ထားေသာ
သစ္ပင္ႀကီးမ်ားသာရွိေပ၏။ လမ္းမႀကီး မွာ ေျမဖို႔ျပဳျပင္ထားေသာလမ္းျဖစ္၍
လမ္းေဘးႏွစ္ဖက္ထက္ ပို၍ျမင့္ေနေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလက အတားအဆီးမရွိ တိုက္ခတ္ ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္က
ကားမီးေရာင္ကိုသာအားကိုး၍ ျဖည္းၫွင္းစြာေမာင္းလာခဲ့လိုက္သည္။
၃၅လမ္းကိုေက်ာ္လြန္လာသည္။
၃၅လမ္းႏွင့္
၂၆လမ္းၾကား အလည္ေလာက္အေရာက္တြင္ လမ္း၏ဘယ္ဖက္ကုန္းနိမ့္ပိုင္း ဆီမွ
လမ္းမေပၚတက္လာေသာ အရိပ္တစ္ခုကိုျမင္ လိုက္ရေလ၏။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ၏ပုံရိပ္ျဖစ္ေပသည္။
အမ်ိဳးသမီးက
လမ္းမအလည္အထိ ေလၽွာက္လွမ္းလာၿပီး လမ္းအလည္ေခါင္တည့္တည့္၌ ရပ္ေနေလ၏။ သူမက
လည္တြင္စည္းထားေသာပုဝါ ကိုျဖဳတ္ကာ ပုဝါကိုေဝွ႔ရမ္းလိုက္သည္။ ပုဝါျဖဴျဖဴေလးသည္
ေလထဲတြင္ တလြန္႔လြန္႔လြင့္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကိုတားေနျခင္းပင္ျဖစ္ပါ သည္။
သူမက
လမ္းအလည္တည့္တည့္တြင္ ရပ္ေနသည္မို႔ ကားကိုရပ္မေပး၍မျဖစ္သည့္အေန အထား ျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားကိုဘရိတ္ နင္း၍ ရပ္လိုက္ရေလသည္။
ကားေလးက
သူမႏွင့္မေဝးကြာလွစြာ တုံ႔ကနဲရပ္သြားေလ၏။
အဝါေရာင္ေပၚတြင္
အနက္ေရာင္အစက္အေျပာက္မ်ားပါေသာဝတ္စုံကိုအထက္ေအာင္ဆင္တူဝတ္ဆင္ထားေသာ သူမ သြင္ျပင္က
ကားမီးေရာင္ တြင္ ထင္းထင္းေပၚလာေလသည္။
သူမ၏ဟန္က ထိတ္လန္႔ေခ်ာက္ခ်ားေနပုံ
အထင္းသားေပၚေနေပ၏။ သူမက ကားမီးေရာင္၏စူးရွမႈကိုမခံႏိုင္ဟန္ျဖင့္ မ်က္ႏွာေရွ႕ကို
လက္ႏွင့္ ကြယ္လိုက္သည္။
ခ်က္ခ်င္းပင္
သူမသည္ ကားကိုေကြ႕ပတ္ကာ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနသည့္ဖက္သို႔ေလၽွာက္ လာေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္က
သူမကို ေမးရန္ျပင္ဆဲမွာပင္ သူမက ဦးေအာင္ေျပာလိုက္ေလသည္။
]ကၽြန္မကိုကယ္ပါရွင္၊
ကၽြန္မကိုကယ္ပါ၊ ကၽြန္မအေလာင္း ေဟာဟိုသစ္ပင္ေအာက္မွာရွိပါ တယ္၊ ကၽြန္မကိုကယ္ပါ}
သူမက
ထိုမၽွသာေျပာၿပီး သူမထြက္လာရာ သစ္ပင္ေအာက္သို႔ အေျပးတပိုင္းျဖင့္
ျပန္ေလၽွာက္သြားေလသည္။
]ဟင္..}
ကၽြန္ေတာ္သည္
သူမေျပာစကားကို ႐ုတ္တရက္နားမလည္ႏိုင္ပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေငးေနမိသည္။
သူမေျပာခဲ့ေသာ စကားအဓိပၸါယ္ကိုလည္း ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။
]ကၽြန္မအေလာင္း
ေဟာဟိုသစ္ပင္ေအာက္မွာရွိတယ္}တဲ့။
]ကၽြန္မအေလာင္း၊
ကၽြန္မအေလာင္း}
ကၽြန္ေတာ္သည္
သူမေျပာခဲ့ေသာစကားကို ဘယ္လိုမွနားမလည္ႏိုင္ေအာင္ရွိေနရ၏။
သစ္ပင္ေအာက္အေရာက္တြင္
သူမက ကားရွိရာသို႔ေနာက္တစ္ဖန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ယပ္၍ေခၚ သည္။
သစ္ပင္ေအာက္ ကိုလက္ၫႈိးထိုးျပသည္။
ထို႔ေနာက္ သူမသည္
သစ္ပင္၏ေမွာင္ရိပ္အကြယ္သို႔ ဝင္ေရာက္ကာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလ၏။
ကၽြန္ေတာ္သည္
သိလိုေဇာျဖင့္ဘာမွဆက္စဥ္းစားမေနေတာ့၊ ကားကိုစက္သတ္ကာ ကားေပၚမွဆင္းလိုက္သည္။
ကားမီးမ်ားကိုမူဖြင့္ထားခဲ့လိုက္ ၏။
ကၽြန္ေတာ္က
သူမေခၚငင္သြားေသာသစ္ပင္ေအာက္သို႔ အလ်င္အျမန္ေရာက္ေအာင္ သြားလိုက္ေလသည္။
ထိုအခါ..
လမ္း၏ဘယ္ဖက္ျခမ္းမွာ
ေျမနိမ့္ပိုင္းမို႔ သစ္ပင္အရင္းသည္ေျမနိမ့္ပိုင္း၌ရွိေနေပသည္။
သစ္ပင္အရင္းကိုေရာက္ရန္ ဆင္ေျခေလၽွာအတိုင္း ဆင္းသြားရမည္ျဖစ္ပါ၏။
ကၽြန္ေတာ္ကကားမီးေရာင္ျဖင့္ျမင္ရသမၽွ
သစ္ပင္ေအာက္မွျမင္ကြင္းကိုၾကည့္လိုက္သည့္ အခါ..
သစ္ပင္ေအာက္တြင္လဲက်ေနေသာ
မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုျမင္လိုက္ရေလ၏။ လဲေနေသာ မိန္းမမွာ ေစာေစာက
ကၽြန္ေတာ့္ကားကိုတားခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသမီးပင္ျဖစ္ေပသည္။ သူမ၏ကိုယ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရေသာ
အဝါတြင္ အနက္ပြင့္မ်ားေဖာက္ထားသည့္အဝတ္အစားမ်ား ဝတ္ဆင္ ထားေပ၏။
လဲေနေသာထိုမိန္းမ၏ေဘးတြင္..
လူတစ္ေယာက္က ‘ဒူးေထာက္ထိုင္ကာ သူမကို ငုံ႔လၽွက္ၾကည့္ေနေပသည္။
ကၽြန္ေတာ္
သစ္ပင္ရင္းေရာက္သည္အထိ ဆင္းသြားလိုက္သည္။
ဒူးေထာက္ငုံ႔ၾကည့္ေနေသာလူသည္
ကၽြန္ေတာ္အနီးေရာက္လာမွ သတိဝင္လာသည့္ သဖြယ္
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္ေလသည္။






